J/M Blog Verhuist

Het J/M Blog gaat verder op:

blog.jmouders.nl

Laurens

Als Laurens lacht, dan is het omdat mijn krijtje breekt. Of omdat ik naast mijn stoel ga zitten of spetter bij het praten. Verder lacht Laurens alleen met zijn vriend Hardwin, en soms naar de twee mooie meisjes voor hem. Schrijven doet hij nooit. Praten, tegen Hardwin, des te meer. Op zachte en diep brommende toon zodat ik niets versta van wat hij zegt. En nu staat hij onvoldoende. ‘Ik weet het niet meer,’ zegt zijn moeder aan de telefoon. Ik wel, denk ik.

Het verschil tussen een stiefdochter en een pleegzoon

Na ruim drie maanden verkering trouwden mijn vrouw en ik op 30 april 2001 in Las Vegas. Het was mijn vrouws tweede huwelijk, voor mij was het de eerste keer. In eerdere relaties had ik nooit iemand bezwangerd. Dat was geen bewuste keuze; ik had het best gevonden als het wel gebeurd was. Maar schijnbaar was ik niet erg vruchtbaar. En, moest ik terugkijkend concluderen, ik wilde ook weer niet zó graag kinderen dat ik voor diepgaand sperma- en ander onderzoek naar de dokter ging. Het was goed zo, ik zou kinderloos mijn leven doorbrengen.

Zoon zit vast

Zaterdagochtend, kwart over vijf. Telefoon. ‘Politiebureau, bent u de moeder van…? Wij hebben uw minderjarige zoon vannacht opgepakt, hij is betrokken bij een inbraak. Belt u na negenen maar terug, dan kunnen wij u meer vertellen.’ Verbijsterd liggen wij in bed. Slapen lukt niet meer.

Vriendje

Het is niet makkelijk om met je vriendje op één school te zitten. Mensen kijken je zo na. Meerdere malen per dag word ik aangesproken door totaal onbekenden met zinnen als: ‘Waar is je lover?’ ‘Gaat het nog goed tussen jullie?’ ‘Waarom ga je niet gezellig bij hem zitten; zo meteen gaat hij nog vreemd!’ Heerlijk, al die aandacht!

Sint en kerstkriebels

Rond Sinterklaas zijn onderwijsadviseurs op geen enkele school meer welkom. ‘Lijkt me niet handig’ is het antwoord dat we standaard krijgen als we een afspraak proberen te maken voor leerlingonderzoek, voortgangsgesprekken met directeuren, taaltrainingen voor voorschoolleidsters of klassenbezoeken in het kader van ‘de leerrijke omgeving’. ‘Echt niet, het heeft geen enkele zin’ is de boodschap als je hamert op het belang van je komst of blijft aandringen met de vraag ‘weten jullie het zeker – ook niet een kort bezoekje?’ ‘Nee!!!’

Grenzeloze tijdbommen

Mijn kinderen zijn grenzeloze zelfingenomen egoïsten. Zij zijn alleen maar bezig met zichzelf. Ze kicken op geld, spullen en status en staan zichzelf voortdurend in de spiegel te bewonderen. Iets doen voor een ander? Alleen als het heel leuk is, anders gaan ze daar hun kostbare tijd niet aan spenderen. Liever zitten ze te msn’en, sms’en, pingen, twitteren of krabbelen.

Strak

Vandaag ‘hebben we project’. Alle leerlingen zullen in kleine groepen aan eigen klussen werken. Leen en ik doen drama, hoor ik als ik op school kom. Het duurt een uur voor onze groep compleet er is.

Even ben ik wanhopig

Er is geen land te bezeilen met onze 8-jarige pleegzoon. Hij is humeurig, en niet alleen ’s ochtends, zoals we inmiddels gewend zijn. Nee, de hele dag. Hij gedraagt zich als een over het paard getild kind. Hij heeft voortdurend kritiek op het eten dat mijn vrouw hem voorschotelt, hij klaagt dat de kinderen op school niet met hem willen spelen, meldt dat hij bij vorige gezinnen echt veel meer speelgoed had, beweert dat hij alles goed doet en dat ieder ander dus alles verkeerd doet. In één woord: onuitstaanbaar.

Möse

‘Ehm… Wiedervereinigung!’ Ik zoek naar een moeilijk woord voor mijn tweede klassers, die ik zojuist voor het eerst een woordenboek Duits-Nederlands in handen heb gegeven. ‘Zoek dat maar op! Het is een wedstrijd, wie het woord het eerste heeft gevonden.’ Activerende werkvorm, heet dat.